Een verroeste spijker

Al zolang ik mij kan herinneren, raap ik van alles en nog wat op van straat. Verweerde stukjes hout, platgetrapte metalen voorwerpen of kromme verroeste spijkers. Ik zie er wat in. Voor de meeste van jullie is het oude troep, wat het natuurlijk ook gewoon is. Maar ik zie de meest prachtige bestemmingen voor mijn verzamelde objecten en noem ze dan ook liever, om de term ‘rotzooi’ te vermijden, ‘objet trouvé’. Letterlijk uit het Frans vertaald, betekent objet trouvé: gevonden voorwerp. In de kunst betreft het een alledaags voorwerp dat samen met andere materialen verwerkt wordt in een assemblage. Een assemblage is dan weer het kunstwerk dat ontstaat door het bij elkaar voegen van de verschillende voorwerpen en materialen.

Potentieel kunstwerk

Af en toe levert mijn vindingrijkheid ook gênante situaties op of vereisen mijn acties enige opheldering. Bijvoorbeeld in de kleutertijd van mijn dochters, die toen als kleine wereldreizigers de omgeving om hen heen ontdekten. Zoals het een pedagogisch verantwoorde moeder betaamd riep ik tijdens menig wandeling: “Niks van de straat oprapen!”. Uiteraard kreeg ik algauw als weerwoord: ”Maar mama, dat doe jij toch ook?” Tja, daar sta je dan met je opvoedregels. Dan maar overstappen op “geen vingers in je mond stoppen” en “goed de handjes wassen als je thuiskomt”. Het leverde wel een bonte verzameling aan gevonden voorwerpen op, al kostte het nog enige moeite mijn dochters ervan te overtuigen dat ik niet in elk takje een potentieel kunstwerk zag.

Opmerkingen incasseren

Ook vergeet ik nooit de eerste date met mijn huidige lief, los van dat het ook een zeer geslaagde date was, gezien het feit dat hij nog steeds mijn lief is. Blijkbaar voelde ik mij ontspannen genoeg om zomaar mijn eigen zelf te zijn die avond en op weg naar het filmhuis, zonder erbij na te denken, raapte ik een groot stuk hout met omgebogen spijkers en andere metalen uitsteeksels op uit de goot en liet deze zo mijn tas inglijden. “Wat doe jij nou?” hoorde ik naast mij, waarop ik meteen terug de realiteit in zoefde en mij ervan bewust werd dat dat misschien niet het meest gangbare gedrag is op een eerste date. Het is wellicht overbodig te vermelden, dat ik op menig date die hierop volgde, opmerkingen moest incasseren als: “denk maar niet dat ik deze oude pallet/boomstronk/verroeste fietsframe/half verrotte deurpost voor je mee ga nemen”.

Verhalen

Maar terug naar mijn prachtige verzameling gevonden schatten. Ze doen iets met me. Er gebeurt iets in mijn hoofd. Mijn kijk op de wereld om mij heen in combinatie met een zeer fantasierijke geest, zorgt ervoor dat er verhalen in mijn hoofd ontstaan. Verhalen die ik vertaal in beeld, vorm, kleur en emotie. Mijn gevonden schatten krijgen een nieuwe betekenis en door het kijken, combineren, samenvoegen en monteren laat ik mijn verhaal ontstaan. Hoe uit deze verhalen mijn werken tot stand komen, zal ik in een volgend blog vertellen.

Op deze manier zal ik altijd blijven kijken naar de wereld en altijd troep op blijven rapen van straat. Vaak loop ik zelfs een stukje terug om dat kleine juweeltje toch maar op te rapen en toe te voegen aan mijn verzameling.

Maar hé…ik help het milieu ook een klein beetje met mijn vergaaracties.

Vergeef mij

Dus mocht ik je zijn tegengekomen op straat en ben ik straal langs je gelopen zonder je te groeten? Vergeef mij dan; de kans is erg groot dat ik, met mijn blik naar de grond gericht, speurend naar wonderschone schatten voor een volgend met liefde samengesteld kunstwerk, jouw vriendelijke glimlach niet hebt opgemerkt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *